Werken in de ouderenzorg is nooit saai (8)

Het gebeurt weleens dat je niet op je eigen afdeling staat maar op een andere. Het was alweer een hele tijd geleden dat ik op deze afdeling heb gewerkt. Dan merk je aan de bewoners dat ze het leuk vinden om je weer terug te zien. Zo ook de volgende bewoner. Het eerste wat hij vroeg of ik hem die avond naar bed ging helpen. Het is iemand met heel veel humor. En dat heb ik in die avonddienst geweten.

Al kletsend wordt de bewoner geholpen met uitkleden en zich klaar te maken voor de nacht. Als de bewoner éénmaal in bed ligt, begint hij opeens heel raar te ademen, een soort snurkend geluid. Volgens mij was het aan mijn gezicht af te lezen dat ik hier van schrok. Hij keek mij aan en zei toen met een lach om zijn mond. “Ach ja, zo hoort het niet, maar ik dacht laat ik u maar eens testen”. Na die zin heeft mijn gezicht vast weer boekdelen gesproken want ik werd nog eens hartelijk uitgelachen.

Nadat de bewoner was uitgelachen zijn we verder gegaan met de laatste dingetjes. Want hij gaf aan dat hij nog niet lekker lag. “Zuster, help maar even mee met knooien”, zegt hij met een lach op zijn gezicht. Hoofdsteun iets omhoog, kussen iets anders onder zijn hoofd, meer naar het midden van het matras liggen, arm anders neerleggen, zakdoek zo op een plek leggen zodat hij deze makkelijk kan pakken, water bij het bed neer zetten. Vraag ik of ik genoeg geknooid heb. Ja, ik had genoeg geknooid. Dan komt het bedankje, een hand in lucht en een fijne nachtrust voor later toegewenst. Wat een mooi vak hebben wij toch.

VERPLEEGHUIS
Zo’n plaats waar je liever niet, maar
als het thuis niet meer
omdat er door je hoofd te veel verleden
slingert, dan liever hier dan elders.

Dit huis slaat zijn armen veilig
om je heen. Je mag er tijd verliezen,
door bezoekers wakker worden gekust
en beesten strelen in de patio.

Terwijl je woorden moe van het bedoelen
worden, zinnen zich vergeten
en je lippen een geheimtaal vinden,
waait in je al meer stilte aan, totdat –

En tot die tijd, ook als je dat niet meer beseft,
hangen in je eigen kamer boven het bed
de foto’s van alle dierbaren, je kleinkinderen
lachend. Aan jou, hoe dan ook, gehecht.

Inge Boulonois

Heeft u hier vragen over?

Agenda

Bekijk alles

Tip van Hanzeheerd

Klik op een agenda of nieuwsitem om meer te lezen