Werken in de ouderenzorg is nooit saai (3)

De namen in dit verhaal zijn verzonnen.

De dames zijn aan het kleuren. Tijdens het kleuren zegt Aaltje, ik wil deze kleurplaat wel aan Maxima geven. Ja Aaltje, vindt Maxima een goeie koningin. Ach zegt Mientje tegen mij, ze heeft het altijd over Maxima. Het is Maxima voor en Maxima na. Willem Alexander heeft maar geboft met zo’n vrouw, zegt Aaltje. Waarom vindt u dat? Vraag ik aan haar. Hierop kan ze geen antwoord op geven. Dit is een te moeilijke vraag. Dan zegt ze, dat vind ik, dat is mijn mening. Dat hoeft u niet te vinden.

Ze gaat door met kleuren. Dan vraag ik aan haar, zal ik de kleurplaat opsturen voor u naar Maxima? Ze begint te giechelen. De dames aan de tafel reageren hier enthousiast op. Aaltje blijft giechelen. Dan zegt ze opeens, wilt u dat echt doen? Ja, dat wil ik wel. Maar deze is niet netjes gekleurd zegt ze. Heintje die naast haar zit reageert hier meteen op. Aaltje, dit is echt mooi gedaan. Netjes tussen de lijntjes.

Opeens weet Aaltje niet meer welke kleuren ze moet gebruiken voor wel onderdeel. Ze wordt er zenuwachtig van, zegt ze. Heintje gaat haar meehelpen door de kleurstiften aan te reiken en zegt daarbij wat ze moet inkleuren. Het eindresultaat is prachtig. Ze schrijft haar naam en adres onder op de kleurplaat. En ze schrijft erbij: voor koninging Maceima.

De zaterdag voor Kerst heb ik hem op de post gedaan. Woensdag na de Kerst vertel ik haar dat de kleurplaat op de post is gedaan. Oooooo, zegt ze, ik ben er bange van. Hoezo? Iedere keer als er op deur wordt geklopt ben ik bang dat Maxima daar staat. Zegt Heintje, ach deerne denk je dat noe echt? Ja, ja, dat denk ik echt. Die kump hier ech nie. Maar Aaltje, die denkt toch stiekem dat Maxima straks echt achter die deur staat. We zullen het zien.

Heeft u hier vragen over?