Werken in de ouderenzorg is nooit saai (14)

Tijdens onze nachtdienst van afgelopen week. De mussen vallen dood van het dak, zo heet is het de laatste dagen. In het huis is de warmte ook gaan zitten. We hebben geen airco. En hoe hoger het gebouw hoe warmer het wordt. Maar onze bewoners die hebben er echt geen last van. Belt er een bewoonster. ‘Ik heb zulke kouwe voeten!!!!’ Koude voeten?????

Zijn we bij een andere bewoonster. Zij moet plassen. Stapt ze weer in bed. Ik heb het zweet op mijn voorhoofd staan. Vraag ik of ze het dekbed over zich wil hebben. ‘Ooooooo ja!!!!!! hoor.’ Ze pakt het dekbed en trekt deze tot onder haar kin. Ik krijg er spontaan een hitte aanval van.

Weer een andere bewoonster die belt voor de toiletgang. Mevrouw stapt uit bed en haar nachtjapon zit nat op haar rug. Bij de vraag heeft u ook last van de warmte? Antwoord mevrouw: ‘Ach nee, dat kan ik niet zeggen’. Mijn bril glijdt continu van mijn neus.

Dan moet er nog iemand op de po die haar been in het gips heeft. Collega ziet dat gipsenbeen pakt haar pen en begint een hartje erop te tekenen. En schrijft de tekst ‘lieve zusters’. Mevrouw zegt dan. ‘Ik had het graag willen lezen’. En gooit haar gipsenbeen als een acrobaat de lucht in. Ze begint keihard te lachen en vraagt wat erop geschreven is. We kijken verbaast hoe ze dat been in de lucht gooit. Ze zit nog steeds op de po hè. En is ook nog eens 95 jaar. Dan zegt ze: ‘wat zult ze wel niet zeggen volgende week in het ziekenhuis.’

Tijdens de ronde zegt een bewoner. ‘Ik heb de EVV-er keihard nodig. Is ze er vandaag?’ Wij dachten van niet. Er is wel een vervangster. Dat vindt hij maar niks. Ik heb haar keihard nodig. ‘Ik heb een probleem wat opgelost moet worden. Zij helpt mij altijd.’

Aan het eind van de dienst zitten we uit te puffen van de hitte. Dan komt er een bewoonster aan lopen in haar nachtjapon op blote voeten en met 1 pantoffel in de hand. Zegt ze: ‘Wat is dit nu dan?’ Ze houdt de pantoffel in de lucht en kijkt ernaar. Een pantoffel. ‘Ja, dat weet ik ook wel’, zegt de bewoonster. ‘Ik heb er maar één.’ Maar u heeft toch 2 voeten?, vraagt mijn collega? ‘Gelukkig wel’, zegt mevrouw. Mevrouw gaat zitten aan tafel en zet de pantoffel op de tafel. Het is een komisch gezicht. We zetten een kopje thee voor haar neer. Al drinkend zegt ze: ‘Ik snap er niks van’. En verzet de pantoffel op tafel. ‘Ik snap er niks van.’ Gelukkig is de dienst bijna voorbij. Het zit er bijna op. Wij verlangen naar ons bed. Wij hopen dat we kunnen slapen ondanks de hitte in ons eigen huis.

Heeft u hier vragen over?

Agenda

Bekijk alles

Tip van Hanzeheerd

Klik op een agenda of nieuwsitem om meer te lezen