Werken in de ouderenzorg is nooit saai (21)

Kerst

Kerst het feest van het licht. Ieder jaar mogen wij met vreugde hier naar uitzien. Ieder jaar mogen wij de geboorte van Jezus Christus vieren. Maar ook ieder jaar is iedereen druk met het kerstdiner. Misschien wel met cadeautjes erbij. Iedereen was de afgelopen dagen druk, druk, druk.

Gisteravond bracht ik een bewoonster naar bed. We hebben samen gebeden en opeens zei ze: “Zuster, heb ik morgen ook wat? Ik vraag aan haar wat ze bedoeld. Ze vroeg: “Ga ik morgen ergens heen om Kerst te vieren? Wordt ik morgen opgehaald?” Ze zei dit met een gebroken stem. Ik kreeg een brok in mijn keel. Ik moest hierop een nee zeggen. Nee, u wordt morgen niet opgehaald. Ze begon te huilen. Ik wil ook zo graag morgen weg. Ach misschien komt er morgen wel iemand spontaan. Waarop ik heb gezegd, dat denk ik niet. Nee he? Zei ze toen. Ze beseft heel goed hoe haar situatie is. Ik heb haar een fijne nachtrust toegewenst.

De volgende morgen om half 8 heb ik met nog 2 andere collega’s op de gangen gezongen. Wij hadden besloten om zo de bewoners het gevoel van kerst te geven. We hebben 3 gangen op onze afdeling. We hebben op elke gang gezongen. We hadden de deuren opgedaan van de kamers en we zijn gaan zingen. Zo kwam er een bewoonster in haar pyjama uit bed en ging op haar rollator zitten luisteren in de deuropening. Nadat we waren uit gezongen, hoorden we uit een andere kamer een applaus.

Op een andere gang kwam een bewoonster uit haar bed. Leunde tegen de deurpost, rollator vast. Ze zong met haar 97 jaar, krakende stem, in volle borst mee, “Ere zij God”.

Een bewoonster in weer een andere gang moest een traantje weg pikken, vertelde een zuster. Bij weer een andere bewoonster, waren wij naar binnen gelopen. Zze zegt, ik ben niet gelovig maar ik ken de liedjes wel. Ik ben vroeger naar de zondagschool geweest. Ik heb heerlijk genoten. Ik was wakker, ik lag in mijn bed en ik hoorde jullie zingen op de gang. Dank jullie wel. Het geeft een thuis gevoel.

De bewoonster die gisteravond verdrietig was, zat in de gezamenlijke huiskamer. Zij vroeg aan ons of wij nog een keer het “Ere zij God” wilden zingen. Tijdens het zingen vouwde ze haar handen en moest huilen. Na afloop bedankte ze ons.

Wat hebben de bewoners maar ook wij genoten om dit te mogen doen. Hen een kerstgevoel geven.

Voor iedereen die dit nu leest en een brok in zijn keel krijgt. Aan diegene vraag ik, kom eens langs vooral met de feestdagen. Kom een kopje koffie drinken. Het hoef niet veel te zijn. Hoe mooi zou het zijn als iedereen het kerstgevoel heeft op 1e of 2e kerstdag.

Heeft u hier vragen over?